Daar ben ik dan... na een lange reis sta ik om 5 uur 's ochtends voor een dicht guesthouse. De tuktuk-chauffeur rijdt vloekend weg. We hadden afgesproken dat de rit van het busstation naar de guesthouse (een kwartiertje) 60 baht (ongeveer 1€20) zou kosten, maar toen ik hem 100 baht gaf kreeg ik een briefje van 20 terug. Hoewel ik half sliep was ik wakker genoeg om dit op te merken. Toen ik zei dat het wisselgeld niet klopte, kreeg ik me een zee van scheldwoorden over me heen. Dat hij eten moest kopen voor z'n familie, dat ik toch wel genoeg geld had, dat ik niet moest zeuren. Ach waar deed ik ook moeilijk over! Een beetje verward sta ik daar in het pikke donker. Ik val om van de slaap en ben in staat aan de kant van de weg te gaan liggen. Ik hoor rare geluiden, er zullen vast slangen en enge schorpioenen in het gras zitten, ik blijf staan en kijk naar het gesloten hek. Ik zie helemaal niets, dan gaat er in m'n hoofd een lampje branden: ik heb een zaklantaarn bij me.
Ja, ja, ik mag dan wel een citygirl zijn en m'n tassen hebben volgestopt met nutteloze spullen zoals een ladyshave, Veet, lippenstift, wat kettinkjes en een geurkaars, een zaklantaarn ben ik niet vergeten! Het ding komt bij de Parijse Chinees vandaan, een 2€ winkel... meer wilde ik er niet aan uitbesteden. Het plastic handlantaarntje geeft een vaag schemerlicht waarmee ik nog geen meter voor me kan zien, maar als ik dicht bij het hek sta zie ik dat er een verwaterd papier hangt met een telefoonnummer van het guesthouse. De harde woorden van de tuktuk-chauffeur weerkaatsen nog in mijn hoofd, ik heb geen zin om een gillende guesthouse-vrouw aan de lijn te hebben, en besluit te wachten totdat het licht is. Ik leun een beetje tegen het hek en ontdek dat het niet op slot is. Ik ga het terrein op en plof neer op een teakhouten stoel.
Om 6:00 bel ik het guesthouse, ik hoor de telefoon gaan, het nummer klopt dus, maar niemand neemt op. Ik hang maar op, straks heb ik allemaal bozen guests tegenover me staan. Ik hoor gestommel en er gaat een deur open. Een vrouwtje neemt me mee naar een kamer, ze praat nogal slecht Engels, ik vraag naar een bed, ze kijkt naar m'n gezicht en begrijpt me (ik zag er echt vreselijk uit: doorgelopen make-up, een bril, uitgedroogde lippen en geklit haar). Ik strek me uit op het bed en verdwijn in een diepe slaap. Mijn avontuur is begonnen!
Ja, ja, ik mag dan wel een citygirl zijn en m'n tassen hebben volgestopt met nutteloze spullen zoals een ladyshave, Veet, lippenstift, wat kettinkjes en een geurkaars, een zaklantaarn ben ik niet vergeten! Het ding komt bij de Parijse Chinees vandaan, een 2€ winkel... meer wilde ik er niet aan uitbesteden. Het plastic handlantaarntje geeft een vaag schemerlicht waarmee ik nog geen meter voor me kan zien, maar als ik dicht bij het hek sta zie ik dat er een verwaterd papier hangt met een telefoonnummer van het guesthouse. De harde woorden van de tuktuk-chauffeur weerkaatsen nog in mijn hoofd, ik heb geen zin om een gillende guesthouse-vrouw aan de lijn te hebben, en besluit te wachten totdat het licht is. Ik leun een beetje tegen het hek en ontdek dat het niet op slot is. Ik ga het terrein op en plof neer op een teakhouten stoel.
Om 6:00 bel ik het guesthouse, ik hoor de telefoon gaan, het nummer klopt dus, maar niemand neemt op. Ik hang maar op, straks heb ik allemaal bozen guests tegenover me staan. Ik hoor gestommel en er gaat een deur open. Een vrouwtje neemt me mee naar een kamer, ze praat nogal slecht Engels, ik vraag naar een bed, ze kijkt naar m'n gezicht en begrijpt me (ik zag er echt vreselijk uit: doorgelopen make-up, een bril, uitgedroogde lippen en geklit haar). Ik strek me uit op het bed en verdwijn in een diepe slaap. Mijn avontuur is begonnen!
1 opmerking:
Hahaha ik moet heel erg lachen om je verhaal. Als je hakken aan had gehad, dan waren die er vast ook afgevallen? En je hebt niet eens wat over je outfit verteld!
Ja, lezers. Fleur zag er echt uit als een toerist die de bush in ging! Op de foto heeft ze haar kaki-kleurige jas uitgetrokken waardoor het houthakkersblousje met topje daaronder wat hipper overkomt... maar in werkelijkheid... hahaha.
Een reactie posten