De deken-actie is afgerond !
Dankzij de vele positieve reacties en de gulle donaties hebben de wezen veel meer ontvangen dan alleen maar dekens gegeven. Tijdens mijn eerste bezoek heb ik met alle kinderen gepraat om er achter te komen waar ze nog meer behoefte aan hadden, naast warme dekens, kleding en eten. De meeste kinderen zijn in het kamp voor onderwijs, ze willen allemaal heel graag leren, scholing is hun enige mogelijkheid aan hun lot te ontsnappen. Daarom besloot ik schooluniformen (verplicht in Thailand/Birma en heel belangrijk in de ogen van leerlingen), woordenboeken (Engels-Birmees), leesboeken (Engels en Birmees) en Engelse studieboeken te kopen. Verder vervelen sommige kinderen zich nogal en besloot Blond ook twee gitaren en tekenspullen te kopen. Veder heb ik een ladekast voor de jongens en voor de meisjes gekocht om alle boeken en spelletjes op te ruimen, voor de kleinste jongens hebben we knuffels gekocht en de meisjes zijn verwend met lippenstiftjes die een drogisterij ons heeft gegeven.
Bezoek IMet kerst heb ik de eerste lading spullen naar de kinderen gebracht. Het was in het begin vrij moeilijk met de kinderen te communiceren ze zijn namelijk erg verlegen en spreken niet goed Engels. Maar in de drie dagen dat ik in het kamp ben geweest heb ik veel tijd met ze doorgebracht en beetje bij beetje zagen ze in dat ik geen buitenaardswezen was, won ik hun vertrouwen en begonnen ze te praten.
We hebben veel leuke dingen gedaan: spelletjes, kletsen, beetje Engelse les en verder zijn we iedere avond naar het festival geweest dat in het kader van het Karen Nieuw Jaar werd gehouden. Ook heb ik met de kinderen een een kerstdiner georganiseerd en hebben ze me hun school en hun moestuin laten zien. De kinderen waren niet alleen gelukkig met alle kerstcadeaus, ze gaven me de indruk het zeer bijzonder te vinden dat iemand van buitenaf zoveel tijd met ze doorbracht en naar ze luisterde. Hierdoor besefte ik des te meer dat de kinderen niet alleen materiële behoefte hebben, ze hebben ook genegenheid nodig. Het is voor velen heel moeilijk om zonder ouders te leven. Alle kinderen gaan heel goed met elkaar om, de grote helpen de kleintjes, als er één verdriet heeft troost de andere, als er één iets nodig heeft, helpt de ander, ze doen echt een hoop voor elkaar, maar dit neemt niet weg dat ze, net als ieder kind, een ouder nodig hebben… ik vond het erg moeilijk dit te zien.. kon er niet veel mee aangezien ik na drie dagen weer weg moest. Maar in die drie dagen hebben we echt een band met elkaar opgebouwd (althans, zo voelt het voor mij). Vandaar dat ik blij was dat ik nog een keer terug zou gaan om de tweede lading spullen te brengen.
Bezoek IIHet tweede bezoek was begin januari. Ik ben toen samen met mijn vriendin Anne naar het kamp terug gegaan. Tijdens dit tweede bezoek konden we helaas niet in het kamp overnachten omdat er momenteel heftige gevechten zijn in de Karen Staat, op nog geen zeven kilometer afstand van het kamp.
De uitgedeelde spullen waren wederom een groot succes, misschien zelfs wel een groter succes dan de eerste lading. De boeken werden meteen gelezen, de woordenboeken werden ter hand genomen en een paar kinderen begonnen meteen te tekenen. Ook de gitaren waren een groot succes. Sommige kinderen konden al gitaarspelen, anderen nog niet, vandaar dat we ook twee boekjes hadden gekocht om het gitaarspelen onder de knie te krijgen.
De uniformen waren een heel gedoe om te kopen, maar uiteindelijk waren alle maten min of meer in orde en zien de kids er nu spik en span uit als ze naar school gaan!!!
Net als tijdens het eerste bezoek, hebben we veel met de kinderen ondernomen. We hebben de kinderen de zevensprong geleerd, Anne heeft ze leren jongleren en elastieken, ik heb met de kinderen de eerste bladzijdes van de originele versie (=Engelse versie) van Harry Potter gelezen. Ik heb ze geleerd hoe ze hun woordenboeken moeten gebruiken om de leesboeken te lezen, maar ook om sommige Engelse lessen op school te kunnen volgen. Het waren twee intensieve middagen, maar het was het allemaal waard voor de kinderen die dol gelukkig waren. Toen we donderdagmiddag weer weg moesten zongen twee jongens nog een mooi lied voor ons!
ToekomstTijdens het tweede bezoek heb ik met enkele kinderen gepraat over hun toekomst. De meesten gaven aan dat ze graag willen emigreren, maar dat dat niet kan omdat ze geen UN-nummer hebben er daar in principe ook geen recht op hebben. Als ze eenmaal klaar zijn met de middelbare school, dan moeten ze weer terug naar de Karen Staat om daar te werken, of ze kunnen een vervolgopleiding doen in het kamp (zie verslag). Ik heb ook uitgebreid gepraat met Eh Paung die verantwoordelijk is voor de weeskinderen. Ik zou graag meer willen doen voor de kinderen, maar het is erg moeilijk humanitaire hulp op poten te zetten in het kamp als deze hulp niet van een grote NGO afkomstig is. Door mijn ervaring in het onderwijs in Mae Sot (op twee verschillende birmese schooltjes voor migrants die niet in een vluchtelingenkamp wonen) ben ik er achter gekomen dat kinderen vaak in een gat vallen als ze hun middelbare school hebben afgerond. Het is bijna onmogelijk een vervolgopleiding te doen en degenen die erin slagen een scolarship (beurs) te bemachtigen kunnen vaak hun studie niet afronden omdat ze niet genoeg geld hebben. Voor deze zeer gemotiveerde kinderen (dus zowel in NuPo als in Mae Sot) zou ik graag iets willen doen. Ik ben er nog niet uit op welke manier dit mogelijk zou kunnen zijn, hiervoor ben ik in gesprek met verschillende instanties/NGO’s in Mae Sot. Als ik terug ben in Parijs zal ik mijn ideeen verder uitwerken. Niets is zeker op dit moment omdat een dergelijk project veel voeten in de aarde heeft. Maar goed, wie niet waagt wie niet wint…
