Gewetenskwestie

De vrouw van het guesthouse las in mijn gezicht dat ik van luxe hield en gaf me de mooiste en ook de duurste kamer van de guesthouse. What to do? Ik had een budget in m'n hoofd en deze kamer was volgens dat budget te duur. Dus vroeg ik naar een goedkopere kamer (150 baht ipv 250 baht, 3€15 ipv 5€30). Ze liet me een kleintje zien op de begane grond: een bedje (ach, ik ben toch maar alleen), een tafeltje en een deurtje naar de badkamer: één grote douche + wc + wastafeltje. De muren waren vies, de bloemetjes op de gordijntjes verwelkt, het rook er muf en er was geen privé balkon... Maar goed, Blond, die kamer is alleen om te slapen. Ik test het bed, het matras is net zo hard als die in de mooie kamer. Dat komt goed uit, want een hard matras is beter voor m'n nek en m'n rug dan een zacht matras. Qua slaapcomfort ga ik er dus niet op achteruit en met het geld dat ik uitspaar kan ik mooi twee keer in de week een Thaise massage nemen! Het lijkt me een prima plek om me te installeren voor twee maanden.

Eindelijk kunnen m'n spulletjes uit de rugtas bevrijd worden en kan ik ze opruimen. Maar waar?? Help, er ontbreekt een kast... Gelukkig, het mevrouwtje kon een kast voor me regelen. Fijn, nu kon ik alles opruimen. Just one little tiny thing: de kast stinkt! Dat vinden m'n kleren niet leuk! De laadjes die me zo handig leken om er m'n ondergoed in te doen zitten vol rare gele korreltjes, ik weet niet wat het is en wil het ook niet weten, die trek ik dus niet meer open en m'n ondergoed blijft in het katoenen tasje dat ik voor de zekerheid maar aan een hangertje ophang!

Het begint te regenen, daar zit ik dan in m'n kamertje, had ik nu dat balkon maar, dan had ik toch nog lekker buiten kunnen zitten! Ik besluit een douche te nemen. De hele badkamer is zeiknat en m'n rollen toiletpapier zijn doorweekt, shit, ik moet de volgende keer wat minder spetteren. Ik kleed me aan en ga met de andere vrijwilligers eten op de night market.

Als we terugkomen begint het weer te regenen, ik besluit naar bed te gaan. Als ik de deur open word ik aangenaam onthaald door één of andere stink-lucht (de riolering? bestaat dat hier??). Ik verlang naar de mooie kamer, maar zeg tegen me zelf dat ik hier ben om de mensen en de cultuur te leren kennen en dat dit er ook bijhoort. Ik pak een flesje parfum en bespuit de badkamer, de kamer en m'n bed. Vanavond hoef ik de anti-muggen difuseur niet aan te doen, alle insecten zijn zo juist dood op de grond gevallen.

'S nachts droom ik van spinnen, kevers en kakkerlakken. Half zwetend word ik meerdere keren per nacht wakker en denk ik aan de mooie kamer. Om 6:00 begint de buurvrouw het ontbijt klaar te maken. Geen zacht geurende croissantjes, en verse koffie, nee rijst met wat draadjes vlees. Mijn maag keert zich om en ik sta op. Ik rek me uit en gooi de deur open, de zon schijnt. Ik doe m'n slippers aan besluit een wandelingetje over de markt te maken.

BHSOH

Vandaag ben ik voor het eerst naar het schooltje (BHSOH) geweest. Alle kindjes begonnen te lachen toen ze me zagen (dat had ik nou nooit op m'n werk bij Lexcelera, daar keek men niet eens over z'n computer om gedag te zeggen), meisjes giegelden en jongens stonden op om me beter te bekijken (ik had die ochtend gelukkig m'n haar gewassen, het glom in de zon -tegelijkertijd sijpelde de zweetdruppeltjes langs m'n gezicht ik had namelijk net 10 kilometer gefietst om van Mae Sot in Mae Pa, het dorpje waar het schooltje ligt, te komen). Ach, wat maakt het ook uit. Ik glimlachte terug. Wat een schatjes allemaal... ik zou ze zo willen adopteren! Maar 250 kinderen (waarvan er 80 op de school wonen) is wel een beetje veel!

De school bestaat uit een huis op poten waar de kleintjes les krijgen en een soort betonnen stallen waar de grote kinderen les krijgen. In deze "stallen" zijn de lokalen van elkaar gescheiden dmv simpele gordijnen. Er wordt behoorlijk wat afgeschreeuwd door de kinderen en de leraren. Een nogal luidruchtige manier van lesgeven. m'n stembanden zullen het te verduren krijgen... Gelukkig heb ik een paar dagen om me er op voor te bereiden. De jongen die ik vervang vertrekt pas aan het einde van de week.

Starting the Adventure

Daar ben ik dan... na een lange reis sta ik om 5 uur 's ochtends voor een dicht guesthouse. De tuktuk-chauffeur rijdt vloekend weg. We hadden afgesproken dat de rit van het busstation naar de guesthouse (een kwartiertje) 60 baht (ongeveer 1€20) zou kosten, maar toen ik hem 100 baht gaf kreeg ik een briefje van 20 terug. Hoewel ik half sliep was ik wakker genoeg om dit op te merken. Toen ik zei dat het wisselgeld niet klopte, kreeg ik me een zee van scheldwoorden over me heen. Dat hij eten moest kopen voor z'n familie, dat ik toch wel genoeg geld had, dat ik niet moest zeuren. Ach waar deed ik ook moeilijk over! Een beetje verward sta ik daar in het pikke donker. Ik val om van de slaap en ben in staat aan de kant van de weg te gaan liggen. Ik hoor rare geluiden, er zullen vast slangen en enge schorpioenen in het gras zitten, ik blijf staan en kijk naar het gesloten hek. Ik zie helemaal niets, dan gaat er in m'n hoofd een lampje branden: ik heb een zaklantaarn bij me.

Ja, ja, ik mag dan wel een citygirl zijn en m'n tassen hebben volgestopt met nutteloze spullen zoals een ladyshave, Veet, lippenstift, wat kettinkjes en een geurkaars, een zaklantaarn ben ik niet vergeten! Het ding komt bij de Parijse Chinees vandaan, een 2€ winkel... meer wilde ik er niet aan uitbesteden. Het plastic handlantaarntje geeft een vaag schemerlicht waarmee ik nog geen meter voor me kan zien, maar als ik dicht bij het hek sta zie ik dat er een verwaterd papier hangt met een telefoonnummer van het guesthouse. De harde woorden van de tuktuk-chauffeur weerkaatsen nog in mijn hoofd, ik heb geen zin om een gillende guesthouse-vrouw aan de lijn te hebben, en besluit te wachten totdat het licht is. Ik leun een beetje tegen het hek en ontdek dat het niet op slot is. Ik ga het terrein op en plof neer op een teakhouten stoel.

Om 6:00 bel ik het guesthouse, ik hoor de telefoon gaan, het nummer klopt dus, maar niemand neemt op. Ik hang maar op, straks heb ik allemaal bozen guests tegenover me staan. Ik hoor gestommel en er gaat een deur open. Een vrouwtje neemt me mee naar een kamer, ze praat nogal slecht Engels, ik vraag naar een bed, ze kijkt naar m'n gezicht en begrijpt me (ik zag er echt vreselijk uit: doorgelopen make-up, een bril, uitgedroogde lippen en geklit haar). Ik strek me uit op het bed en verdwijn in een diepe slaap. Mijn avontuur is begonnen!