Vandaag ben ik voor het eerst naar het schooltje (BHSOH) geweest. Alle kindjes begonnen te lachen toen ze me zagen (dat had ik nou nooit op m'n werk bij Lexcelera, daar keek men niet eens over z'n computer om gedag te zeggen), meisjes giegelden en jongens stonden op om me beter te bekijken (ik had die ochtend gelukkig m'n haar gewassen, het glom in de zon -tegelijkertijd sijpelde de zweetdruppeltjes langs m'n gezicht ik had namelijk net 10 kilometer gefietst om van Mae Sot in Mae Pa, het dorpje waar het schooltje ligt, te komen). Ach, wat maakt het ook uit. Ik glimlachte terug. Wat een schatjes allemaal... ik zou ze zo willen adopteren! Maar 250 kinderen (waarvan er 80 op de school wonen) is wel een beetje veel!
De school bestaat uit een huis op poten waar de kleintjes les krijgen en een soort betonnen stallen waar de grote kinderen les krijgen. In deze "stallen" zijn de lokalen van elkaar gescheiden dmv simpele gordijnen. Er wordt behoorlijk wat afgeschreeuwd door de kinderen en de leraren. Een nogal luidruchtige manier van lesgeven. m'n stembanden zullen het te verduren krijgen... Gelukkig heb ik een paar dagen om me er op voor te bereiden. De jongen die ik vervang vertrekt pas aan het einde van de week.
1 opmerking:
Waarom moesten ze lachen dan? had je dezelfde outfit aan als toen je naar Schiphol ging? Hihihi
Een reactie posten