So Blond: op slippers in de jungle

Na een inburgering van vier weken dacht ik klaar te zijn voor het echte junglewerk. Dit bleek tegen te vallen. Op zondag ging ik de jungle in met een echte Tarzan. Ja, een Birmees -oh mag dit niet zeggen, maar zo was het wel, ik fluister het in je oor, een soort Tarzan! Een kenner dus die, echt waar, twee jaar in de jungle heeft gewoond (cool he?!!) namelijk toen hij zijn homeland ontvluchtte en op illegale wijze in Thailand woondde (dat is dan weer iets minder cool...). We gingen op de brommer (die heuvelop meer op een tuktuk leek) naar een nationaal park waar verschillende watervallen zijn.

De watervallen waren heel bijzonder.







Voor deze life experience had Blond haar slippers aangedaan, ze wilde er namelijk bij lopen als een echte local. Helaas, ze liep behoorlijk voor aap (dat paste dan wel weer in de jungle), vooral toen Tarzan voorstelde over een modderig paadje langs de waterval naar boven te klauteren. Blond wilde een echt Jane zijn, keek met een pijnlijke blik naar haar voetjes (twee dagen geleden was ze bij de pedicure geweest) en volgde Tarzan. Maar Tarzan liep wel heel snel: hij had namelijk jungleschoenen aan (= schoenen met een goed profiel). Haar voetjes werden steeds bruiner (van de modder!!) en het paadje ging steeds stijler omhoog. Toen haar slipper zich in de drek vastzogen kon ze zich nog net aan een liaan vastgrijpen en viel ze niet met haar snoet (en nieuwe jungletas die uiteindelijk niet bepaald junglebestendig bleek te zijn) in de drek.



Tarzan liep meters voor haar, ze moest een gilletje laten om hem een paar stappen terug te laten doen zodat hij haar op hoffelijke wijze een handje kon helpen (Blond bedoelt: een handje kon geven). Alsof het niet genoeg was stelde Tarzan voor van het pad te gaan en door het water op de rechter oever verder te lopen. Blond keek nog een keer naar voeten ze waren echt heel erg vies, een beetje water zou geen kwaad doen, en dus stroopte ze haar broekspijpen op en volgde Tarzan. De koele stroming van het bruine water deed de modder verdwijnen, maar ook de slippers die gezellig met de stroming mee naar beneden donderden. Tarzan begon te lachen en zei "wie draagt er dan ook van die slippers ? Ik heb die dingen alleen maar thuis aan". Ik viel bijna voorover, ik dacht juist heel junglefashion te zijn, maar nee, jammer dat ze hier geen Elle-Jungle hebben, dan had ik me beter kunnen voorbereiden. Ik zei dus maar niets meer en liep zo snel mogelijk en zonder mijn evenwicht te verliezen achter het junglemannetje aan, en als hij omkeek gaf ik een grote glimlach en deed ik alsof ik alles onder controle had. De volgende keer doe ik mijn oerhollandse Teva's aan!

Boeddhisme at home...

Birmese tempels zijn super kitch: gekleurde knipperlichtjes, muziek à la Bollywood, bewegende figuren... ik kon het dan ook niet laten een filmpje te maken van deze beleving!

Spiritual Wellness

Soms heb je zoveel indrukken te verwerken dat je even je hoofd moet luchten. Een frisse wind door je (blonde) haren en de warboel in je hoofd blijkt in ene niet meer te zijn dan een warboel op je hoofd. Na het heftige weekend van vorige week in het kamp Nupo en nadat ik allerlei extra informatie over Birmese vluchtelingen op internet had gevonden, leek het alsof mijn hoofd op hol was geslagen. In Parijs zou ik mijn skeelers hebben gepakt en mijn zorgen op de Franse boulevards en de kades van de Seine hebben achtergelaten, in Mae Sot is dat helaas geen optie. De enige manier om hier op sportieve wijze wat stoom af te blazen is op de fiets.

Ik vond een route van zo’n 40 km, hetgeen een hele afstand is als je dit op een cityfiets en niet op een junglefiets (= mountainbike) moet doen en de gehele tocht over slecht geasfalteerde heuvels gaat. Tel hierbij de jungletemperatuur (= zeer warm en vochtig) op en het resultaat is een zwetende Blond met een zeer warrig blonde haardos die op haar gutsende voorhoofd en in haar nekt plakt. Een vertoning die in de lichtstad als dramatisch zou kunnen worden beschouwd (in Parijs weet je maar nooit wie je tegen het lijf loopt!), in de jungle horen zweetplekken en andere uitingen van transpiratie tot de dagelijkse gang van zaken.

De fietstocht was dus geslaagd en heeft niet alleen geholpen om de ellende van me af te fietsen, tijdens de stops in de verschillende tempels (zoals je in Parijs op iedere hoek van de straat een pharmacie vindt, vind je hier op iedere heuvel en iedere bocht een tempelcomplex,“Wat”) ontmoette ik twee Thaise dames die me uitnodigden voor een boeddhistische ceremonie die de volgende ochtend zou plaatsvinden.

Om 7:00 fietste ik vanochtend weer heuvel op en af om een half uur later bij de “feestwat” aan te komen. Gelukkig is het ’s ochtends vroeg nog niet zo warm, zat mijn haar nog aardig in model en vielen de zweetplekken onder mijn oksels behoorlijk mee. Je moet weten dat het in Thailand not done is om in een topje naar boeddhistische plechtigheden te gaan. Waarschijnlijk worden monniken opgewonden van blote schouders. Blote benen is verder geen probleem (dat vind Blond dan wel weer een beetje raar). Ook het feit dat er op mijn t-shirt “kiss me before my boyfriend comes back” stond was geen enkel probleem, zelf loopt een kwart van de bevolking hier met shirts waar “Playboy” op staat (echt, dit is de grootste modetrend op dit moment, ik zie het in Parijs nog niet gebeuren , heb dan ook nog niet een soortgelijk t-shirt aangeschaft!)!

Toen ik aankwam kreeg ik meteen een stoel op de voorste rang aangeboden en werd er een heerlijk kokosijsje in mijn handen geduwd. Ik dacht toen nog: “wat een zaligmakend ontbijtje… beter dan de stukjes brood en de lauwe wijn die je in de protestantse kerk aangeboden krijgt!”. Het ijsje was nog niet op of er werden pannen met rijst, curry’s, soep en noedels op een lange tafel achter mij neergezet. Ik keek op mijn horloge, het was 8:30. Enkele tellen later had ik de eer als eerste een bord noedels naar binnen te werken. Toen dacht ik “hoe in boeddhistische hemelsnaam doe ik dit op een dergelijk tijdstip van de dag (Blond had per slot van rekening nog geen koffie op)? Na een eerste hap werd deze oneerzame gedachte weggeveegd, dit waren de heerlijkste noedels die ik ooit had gegeten.

Na het ochtendmaal kreeg ik een persoonlijke rondleiding langs de verschillende Boeddha’s en toen begon de ceremonie. Alle 14 monniken van de Wat zaten in kleermakerszit op een rij, voor hen zat een dertigtal mensen waaronder één blonde. In het tempels is het “verboden” om met je voeten naar voren te zitten en dus moet je op je knieën zitten. Na een kwartiertje kreeg ik weeën in m’n knietjes en probeerde ik te verzitten, dit is een heel gedoe als je op je knieën zit, veel mogelijkheden om te verzitten heb je namelijk niet! Gelukkig moesten we af en toe naar voren buigen, dat verzachtte op één of andere manier de kramp.

Na een uurtje mochten de beentjes eindelijk weer gestrekt worden. Iedereen rende naar buiten. Met verbazing keek ik de menigte toe, was de toespraak zo verschrikkelijk (Blond had een uur lang geluisterd zonder enig woord te begrijpen)? Nee, de mensen waren door het dollen heen want de hoofdmonnik gooide met geld… Dat deden ze bij mij in de kerk nou nooit… misschien moet ik me toch iets meer gaan verdiepen in het Boeddhisme! Iedereen was blij met de paar Bahts die ze “gevangen” hadden (48 Baht is ongeveer 1 Euro).

Daarna werd er weer gegeten en kregen de kinderen hun tweede ijsje. Het blonde kind sloeg dit keer haar beurt over: zweetplekken kunnen hier door de beugel, maar vetrolletjes zijn uit den boze!