Netvlies

Toen ik dit weekend een rol wc-papier in m'n handtas deed besefte ik dat mijn jungletasje niet dezelfde inhoud heeft als mijn citytas... Geen flesje parfum om je even op te frissen, maar wel een stinkende antimuggenspray. Geen lippenstift, maar wel een factor 50 stick om neus en wangen mee te beschermen. Een parapluutje zowel tegen de regen als tegen de zon. Geen Frans chequeboekje, maar Travellercheques en een paspoort. Geen adresboekje maar een documentje waarop staat met wie contact op moet worden genomen als me iets overkomt. Op hetzelfde document de nodige telefoonnummers voor als ik m'n bankpas verlies, of in geval van een ongeluk de verzekering gebeld moet worden. Een sjaaltje dat handig is tegen de zon (je bindt het om je hoofd), praktisch als je op een religieuze plek komt (om de schouders mee te bedekken) en ook handig tegen de kou (als je in een jeep zit met airco, ja dat overkomt Blond weleens). Verder natuurlijk een fototoestel voor alle bijzonder momenten die moeten worden vastgelegd (voor het thuisfront).




Toen ik diezelfde dag in het Birmese vluchtelingenkamp Nupo (bij de Thaise stad Umphang) aankwam en allemaal nieuwschierige gezichtjes mijn kant opkeken was ik blij dat de batterij van m'n fototoestel opgeladen was. Wat hier te zien was had ik nog nooit gezien. Ik nam een paar foto's, de mensen vonden het prachtig want ze konden zichzelf terug zien op het schermpje van mijn toestel (langleve de digitale camera). Sommige kinderen lachten, anderen keken wantrouwend, sommige verlegen... maar als je goed keek hadden ze allemaal één ding gemeen, in hun prachtige donkere ogen lag een waas van droevigheid verborgen. Een nevel die niet op Blonds foto's weerspiegeld is en die ik ook niet kan beschrijven. Blikken die nog steeds op mijn netvlies geschreven staan, een herinnering die ik niet los kan laten.