Spiritual Wellness

Soms heb je zoveel indrukken te verwerken dat je even je hoofd moet luchten. Een frisse wind door je (blonde) haren en de warboel in je hoofd blijkt in ene niet meer te zijn dan een warboel op je hoofd. Na het heftige weekend van vorige week in het kamp Nupo en nadat ik allerlei extra informatie over Birmese vluchtelingen op internet had gevonden, leek het alsof mijn hoofd op hol was geslagen. In Parijs zou ik mijn skeelers hebben gepakt en mijn zorgen op de Franse boulevards en de kades van de Seine hebben achtergelaten, in Mae Sot is dat helaas geen optie. De enige manier om hier op sportieve wijze wat stoom af te blazen is op de fiets.

Ik vond een route van zo’n 40 km, hetgeen een hele afstand is als je dit op een cityfiets en niet op een junglefiets (= mountainbike) moet doen en de gehele tocht over slecht geasfalteerde heuvels gaat. Tel hierbij de jungletemperatuur (= zeer warm en vochtig) op en het resultaat is een zwetende Blond met een zeer warrig blonde haardos die op haar gutsende voorhoofd en in haar nekt plakt. Een vertoning die in de lichtstad als dramatisch zou kunnen worden beschouwd (in Parijs weet je maar nooit wie je tegen het lijf loopt!), in de jungle horen zweetplekken en andere uitingen van transpiratie tot de dagelijkse gang van zaken.

De fietstocht was dus geslaagd en heeft niet alleen geholpen om de ellende van me af te fietsen, tijdens de stops in de verschillende tempels (zoals je in Parijs op iedere hoek van de straat een pharmacie vindt, vind je hier op iedere heuvel en iedere bocht een tempelcomplex,“Wat”) ontmoette ik twee Thaise dames die me uitnodigden voor een boeddhistische ceremonie die de volgende ochtend zou plaatsvinden.

Om 7:00 fietste ik vanochtend weer heuvel op en af om een half uur later bij de “feestwat” aan te komen. Gelukkig is het ’s ochtends vroeg nog niet zo warm, zat mijn haar nog aardig in model en vielen de zweetplekken onder mijn oksels behoorlijk mee. Je moet weten dat het in Thailand not done is om in een topje naar boeddhistische plechtigheden te gaan. Waarschijnlijk worden monniken opgewonden van blote schouders. Blote benen is verder geen probleem (dat vind Blond dan wel weer een beetje raar). Ook het feit dat er op mijn t-shirt “kiss me before my boyfriend comes back” stond was geen enkel probleem, zelf loopt een kwart van de bevolking hier met shirts waar “Playboy” op staat (echt, dit is de grootste modetrend op dit moment, ik zie het in Parijs nog niet gebeuren , heb dan ook nog niet een soortgelijk t-shirt aangeschaft!)!

Toen ik aankwam kreeg ik meteen een stoel op de voorste rang aangeboden en werd er een heerlijk kokosijsje in mijn handen geduwd. Ik dacht toen nog: “wat een zaligmakend ontbijtje… beter dan de stukjes brood en de lauwe wijn die je in de protestantse kerk aangeboden krijgt!”. Het ijsje was nog niet op of er werden pannen met rijst, curry’s, soep en noedels op een lange tafel achter mij neergezet. Ik keek op mijn horloge, het was 8:30. Enkele tellen later had ik de eer als eerste een bord noedels naar binnen te werken. Toen dacht ik “hoe in boeddhistische hemelsnaam doe ik dit op een dergelijk tijdstip van de dag (Blond had per slot van rekening nog geen koffie op)? Na een eerste hap werd deze oneerzame gedachte weggeveegd, dit waren de heerlijkste noedels die ik ooit had gegeten.

Na het ochtendmaal kreeg ik een persoonlijke rondleiding langs de verschillende Boeddha’s en toen begon de ceremonie. Alle 14 monniken van de Wat zaten in kleermakerszit op een rij, voor hen zat een dertigtal mensen waaronder één blonde. In het tempels is het “verboden” om met je voeten naar voren te zitten en dus moet je op je knieën zitten. Na een kwartiertje kreeg ik weeën in m’n knietjes en probeerde ik te verzitten, dit is een heel gedoe als je op je knieën zit, veel mogelijkheden om te verzitten heb je namelijk niet! Gelukkig moesten we af en toe naar voren buigen, dat verzachtte op één of andere manier de kramp.

Na een uurtje mochten de beentjes eindelijk weer gestrekt worden. Iedereen rende naar buiten. Met verbazing keek ik de menigte toe, was de toespraak zo verschrikkelijk (Blond had een uur lang geluisterd zonder enig woord te begrijpen)? Nee, de mensen waren door het dollen heen want de hoofdmonnik gooide met geld… Dat deden ze bij mij in de kerk nou nooit… misschien moet ik me toch iets meer gaan verdiepen in het Boeddhisme! Iedereen was blij met de paar Bahts die ze “gevangen” hadden (48 Baht is ongeveer 1 Euro).

Daarna werd er weer gegeten en kregen de kinderen hun tweede ijsje. Het blonde kind sloeg dit keer haar beurt over: zweetplekken kunnen hier door de beugel, maar vetrolletjes zijn uit den boze!