Maandag zou ik dan mijn eerste les beginnen op het schooltje BHSOH, maar dingen lopen hier anders dan in Europa: alle kindjes blijken deze week examens te hebben en volgende week en de week daarop hebben ze vakantie. Daar zit ik dan, met al m'n goede bedoelingen voor een school zonder kinderen.
Gelukkig is er in Mae Sot genoeg te doen en zijn er nog 36 andere lagere scholen voor Birmese kinderen waar iedere Engels sprekende vrijwilliger een grote hulp is! Je moet je voorstellen dat de meeste Birmese schooltjes hier worden gefinancieerd door NGO's en kleinere hulporganisaties, ook zijn sommige schooltjes verbonden en dus gefinancieerd door Westerse scholen. Financiele hulp is echter niet altijd voldoende. De Birmese leraren, die zelf ook de dictatuur ontvlucht zijn, hebben ook scholing en financiele hulp nodig. Het is dus belangrijk dat vrijwilligers niet alleen de lessen voor een paar weken overnemen, maar dat zij ook de leraren onderwijzen en vooral dat zij structuur aanbrengen in het onderwijs zodat aan de ene kant de leraren weten hoe ze verder moeten en zodat aan de andere kant nieuwe vrijwilligers weten waar ze de draad moeten oppakken. Dit klinkt allemaal heel eenvoudig, maar dat is het helaas niet!!
Zondagmiddag komt U Zaw Htat bij me langs in het Guesthouse en vraagt me of ik Engels les wil geven aan de kinderen van zijn schooltje, de Good Morning School. Ten opzichte van zijn gebrekkige Engels, heb ik het idee drietalig te zijn (oh, heerlijk dat vlijt m'n ego!). Hij vertelt dat er drie groepen zijn van in totaal 75 kinderen tussen de 3 en 14 jaar. Hij vraagt me of ik ook wat tekenles kan geven. Nou, als ik Engelse les kan geven, dan denk ik de tekenlessen ook wel aan kan, ik hoef tenslotte niet zelf te tekenen :-). Het enige dat ik moet doen is met leuke ideeen komen die de kinderen dan kunnen uitvoeren. In het ergste geval kan ik altijd kleurplaten uitdelen!
Gelukkig is er in Mae Sot genoeg te doen en zijn er nog 36 andere lagere scholen voor Birmese kinderen waar iedere Engels sprekende vrijwilliger een grote hulp is! Je moet je voorstellen dat de meeste Birmese schooltjes hier worden gefinancieerd door NGO's en kleinere hulporganisaties, ook zijn sommige schooltjes verbonden en dus gefinancieerd door Westerse scholen. Financiele hulp is echter niet altijd voldoende. De Birmese leraren, die zelf ook de dictatuur ontvlucht zijn, hebben ook scholing en financiele hulp nodig. Het is dus belangrijk dat vrijwilligers niet alleen de lessen voor een paar weken overnemen, maar dat zij ook de leraren onderwijzen en vooral dat zij structuur aanbrengen in het onderwijs zodat aan de ene kant de leraren weten hoe ze verder moeten en zodat aan de andere kant nieuwe vrijwilligers weten waar ze de draad moeten oppakken. Dit klinkt allemaal heel eenvoudig, maar dat is het helaas niet!!
Zondagmiddag komt U Zaw Htat bij me langs in het Guesthouse en vraagt me of ik Engels les wil geven aan de kinderen van zijn schooltje, de Good Morning School. Ten opzichte van zijn gebrekkige Engels, heb ik het idee drietalig te zijn (oh, heerlijk dat vlijt m'n ego!). Hij vertelt dat er drie groepen zijn van in totaal 75 kinderen tussen de 3 en 14 jaar. Hij vraagt me of ik ook wat tekenles kan geven. Nou, als ik Engelse les kan geven, dan denk ik de tekenlessen ook wel aan kan, ik hoef tenslotte niet zelf te tekenen :-). Het enige dat ik moet doen is met leuke ideeen komen die de kinderen dan kunnen uitvoeren. In het ergste geval kan ik altijd kleurplaten uitdelen!
De deal is gesloten. Ik vraag hem of hij me uit wil leggen waar de school precies is. Hij zegt dat het heel makkelijk is en begint op een papiertje een plattegrond te schetsen. Het ziet er inderdaad heel duidelijk uit: drie straten en dan bij de tempel naar links. Maar goed, er zijn hier nogal wat tempels en straten. Dus ik vraag waar het Guesthouse is ten opzichte van de tempel... hmmm, nu wordt het toch een beetje ingewikkeld, het papiertje blijkt niet groot genoeg te zijn om dat weer te geven. Maar volgens U Zaw Htat is het echt heel simpel. Ik ken dit soort Aziatische uitleg en vraag of we er niet nu even naar toe kunnen fietsen zodat ik morgen de weg niet kwijtraak. Geen probleem (Blond doet nog even snel haar armband om)!
Na een half uur komen we via een zandweggetje bij een dorpje aan. Rijstvelden die gifgroen afsteken tegen de zwarte onweerswolken en de grijze heuvels die Thailand van Birma schijdt. Huisjes op palen, bedekt met golfplaten, knisperende muziek weergalmt uit een oude radio, een paar kindjes spelen in een riviertje, ze draaien zich om als ze Blond op haar krottige fietsje voorbij zien komen en beginnen te schreeuwen. Mannen met grauwe gezichten kijken me gapend aan en veroeren zich niet. Er hangen grauwe kleren te drogen in de hitte van de middagzon. Het dorpje is een stuk armoediger dan Mae Pa, het dorpje waar het schooltje BHSOH ligt. Blond voelt zich hier niet echt op haar gemak... Waar zal het schooltje wel niet op lijken en wat voor kinderen komen hier?
Dan stoppen we voor een rieten gebouwtje. We gaan naar binnen. Een schattig schooltje vol licht en kleur: posters aan de muren met fotocollages, rode, groene en blauwe schoolbankjes, vlaggetjes en schone witte schoolborden, matjes met schattige bloemprinten (je weet wel van die Indiase dingen die je bij Kitch en Kitchen kunt kopen). Heel wat anders dan de klaslokalen van BHSOH... Oh, ik heb nu al zin in morgen, dan ontmoet ik de kindjes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten